Pewnego razu - a może i dwa razy -
był sobie nieziemski raj zwany...
..Pieprzolandem.
Leżał pod morzem - 80 tysięcy mil.
Albo kilometrów...
Pieprzoland to pryszcz na sinym ciele wszechświata!
Trzeba go wycisnąć. Zgadza się, Max?
Tak jest, Wasza Siność!
Sine Smutasy nie znają słowa: Tak!
Zrozumiano?
- Nie, Wasza Siność! - Teraz lepiej.
- Oddziały gotowe? - Nie, Wasza Siność!
- Szarlotani? - Nie!
- Klauni? - Nie!
Turkoryby?
Pociski przeciw-muzyczne?
Rękawica-Latawica?
Wspaniale!
Pieprzoland będzie dziś siny.
Ognia!
Smutasy atakują!
Rękawiczko-Latawiczko, co widzisz?
Powiedz jej, Max.
Ktoś ucieka, Rękawiczko.
Zrobisz z tym porządek, prawda?
Cel! Pa-lec! Pal!
Nie uśmiałem się tak od wybuchu w Pompei!
Co to znaczy? Przeleciał jej między palcami!
Teraz klauni - do rozpuku!
Nieładnie pokazywać palcem...
Koniec z Pieprzolandem!
Smutasy atakują!
Nie ośmielą się nam przerwać.
Ośmielą się! Co pan zrobi, maestro?
Dokończę mój kwartet.
Ognia!
To już trio, maestro.
- Duet. - Duet?
Solo...
Młody człowieku - Smutasy atakują!
Cztery partytury i trzydzieści dwa takty temu
nasi praojcowie - i pramatki - przybyli do Pieprzolandu.
W żółtej łodzi podwodnej.
W takiej malutkiej?
- Na pokład, młodzieńcze. - Ale ja nie umiem pływać...
Mianuję cię Lordem Admirałem.
Teraz to co innego.
Płyń - sprowadź pomoc!
Ale skąd?
Nie czas na takie błahostki...
ŻÓŁTA ŁÓDŹ PODWODNA
Cześć, to ja!
Liverpool jest pusty w niedzielę. A to dopiero czwartek...
W porównaniu ze mną Eleanor Rigby miała niezły bal.
Czuję się jak pęknięta pałeczka od perkusji.
Wskoczyłbym do rzeki Mersey, ale zbiera się na deszcz.
Nic mi się nie zdarza...
Kotku! Koteczku...
Czy uwierzyłby pan, że śledzi mnie żółta łódź podwodna?
- Nie. Nie uwierzyłbym. - Tak też myślałem...
Gotów jestem przysiąc, że to żółta łódź podwodna.
To na pewno latający talerz - albo twór mojej wyobraźni...
Ale przecież ja nie mam wyobraźni.
- Na pomoc! - Dziękuję. Nie potrzebuję pomocy.
Ale ja potrzebuję!
A konkretnie?
..Sine Smutasy.
Powinien się pan zwrócić do...
PO - pośpiesznie! MO - momentalnie! CY - cym prędzej!
Pańska opowieść wzruszyła mnie - pojedziemy po moich przyjaciół.
- Oby wam się... - Kichnąłem?
- Proszę zaparkować. - Proszę. Zaparkuję.
- Co robią pańscy przyjaciele? - Pogrywają.
- Pogrywają? W co? - Pogrywają. Tak sobie.
- Nie możemy zabrać kogoś sławnego? - Nie. Pracuję tylko z kolegami.
- To Frankenstein? - Tak. Chodziłem z jego siostrą.
Ma na imię Prudencja. Podłączę prąd...
- Proszę tego nie robić! - To tylko Franken-szwagier.
Ringo? Miałem dziwny sen...
Nigdy nie jedz na pusty żołądek. Lepiej posłuchaj Freuda - Freda...
..Sine Smutasy!
Co wy na to?
Powinien jeszcze poćwiczyć.
- Kiedy wyruszamy? - Poszukajmy pozostałych kolegów.
- Jaki dziś dzień? - Świętego Sitara.
A więc powinien tu być George.
- Co robisz, George? - A o co chodzi, Ringo?
Chcesz coś poruszyć?
Czy wzruszyć?
Posłuchaj...
..Sine Smutasy!
Zwariowaliście. Obaj!
Chwileczkę - to mój samochód!
- Skąd wiesz? - Poznałbym go z daleka.
- Po czym? - Jest czerwony i ma żółte koła.
Chciałem powiedzieć: niebieski z pomarańczowymi kołami.
Wyobraźnia płata nam figle.
- Przesuń się. Ja poprowadzę. - Ja już siedzę za kierownicą...
- Ja siedzę w środku! - W takim razie ja siądę z tyłu...
- Chyba przeszkadzamy. - Na to wygląda.
Trzeba poszukać Paula.
Wyobraźnia płata nam figle...
Otwórzmy inne drzwi.
- Ładnie wyglądają, prawda? - Tak. Nawet ba-bardzo ładnie...
Co takiego, panowie? Sine Smutasy?
Co wy na to?
Pamiętajcie, czeka nas długi rejs.
- Ja myślę, że... - A ja uważam...
Ja natomiast... zapomniałem.
Wszyscy na pokład!
Pod pokład - przecież to łódź podwodna.
A więc tak wygląda łódź podwodna...
- Ładna, prawda? - Owszem. Zwłaszcza od środka.
Koniec tej gadaniny. Do roboty!
- Jak się ją zapala? - Ona sama pali się do boju!
A jak nie ma Smutasów, to co?
Wtedy... trzeba znaleźć włącznik.
Może to ten?
Która godzina?
Najwyższy czas.
Wskazówki zwalniają!
Czy nie uderza was czasem, jakie to wszystko zagmatwane?
O co ci chodzi, John?
Obawiam się, że wpadliśmy w kontinuum czasowe Einsteina.
Tak. Ale to względnie relatywne.
Zdaje się, że czas strajkuje - chodzi o krótsze godziny...
Nie dziwię się - przy takim stażu pracy...
I to 24 godziny na dobę.
- Zaskakujesz mnie, Ringo. - Czym?
Czas to pojęcie abstrakcyjne.
To, że jestem perkusistą, nie oznacza, że nie mogę...
Możesz. Z małą pomocą przyjaciół.
- Patrzcie! Wszystko się powiększa. - Nie. To my się zmniejszamy!
- Ja chcę do mamy... - I młodniejemy!
Spokojnie! Stary Fred uratuje was z opresji.
- Spójrzcie! Czy to Dziadek Mróz? - Nie. To Dziadek Czas...
- Skąd wiesz? - Czytałem o tym w książce.
Nie chcę was martwić, ale cofamy się w latach.
- Co to znaczy? - Możemy cofnąć się przed siebie!
- Co robić? - Wciśnijmy inny guzik.
Ja chcę do mamy...
Nasz czas dobiega końca.
- Zróbmy coś z zegarem. - Co proponujesz, John?
- Przesuńmy wskazówki do przodu. - Dobra myśl.
Dzieje się coś dziwnego...
Zegar przyspieszył.
Dziwne. Łódź podwodna taka sama jak nasza.
Bardzo dziwne...
- Tam są ludzie. - I machają do nas.
- Cała grupa. - Pomachamy im?
- Może należymy do podwodnej floty? - Dwie łodzie to jeszcze nie flota.
To może tylko być nasza żółta łódź podwodna.
- Przenosimy się w czasie... - Patrzcie na Ringo!
My też tak wyglądamy - starsi panowie czterej...
- Słyszę, jak rośnie mi broda. - Musimy coś z tym zrobić.
64 lata to kawał czasu: równo 33.661.440 minut!
Pokażemy, ile trwa minuta...
Zdaje się, że przepłynęliśmy przez Morze Czasu.
To wiele tłumaczy.
Cieszę się, że nie jestem już młody. Ani stary.
- Co to za morze? - Morze Nauki.
- On jest tu nie na miejscu. - Źle wygląda. Fatalnie...
- Naprawdę okropnie. - Paskudnie...
Wciśnijcie guzik.
- To cyklopy! - Nie. Mają dwoje oczu.
- Może to bicykle? - Albo binokle.
Jest ich tu cała en-cyklop-edia.
Wieloryby mają klasę...
- Te są już za stare na szkołę. - Może to uniwersytet?
- Uniwersytet Waleni? - Raczej "dla leni"...
Ster na burtę!
- Od nawietrznej? - Od bezwietrznej!
Pod żadnym pozorem nie dotykaj tego guzika.
- Którego? - Tego.
Wykatapultował się.
Biedny Ringo...
- Szkoda go. - Nigdy nikogo nie skrzywdził.
- Co my zrobimy bez niego? - Zaczniecie grać jako trio.
Nie. Trzeba go uratować.
- Widzę ślady stóp. - To Butonogi! Będą atakować.
Brakuje wam Ringo?
- Nieźle odleciał... - To odlotowy facet.
Jest Ringo!
Nie ma Ringo...
- Dostrzegło nas to-to... - Włącz boksowanie!
- Nie ma takiego guzika! - Poszukaj!
Ja spróbuję.
To nie ten guzik...
- Nadjeżdża Ringo. - Ale ma jazdę...
Znów ten przeklęty Odkurzacz!
- Wessie nas w nicość. - Albo jeszcze głębiej...
Cała wstecz!
- Bywaj, Ssaku... - Za wiele tego.
Cała wstecz!
Czas na Ringo...
Indianie!?
Na pomoc!
Może inny guzik?
- Jak było, Ringo? - Wystrzałowo.
To znów Odkurzacz! Cała naprzód!
- Silnik zwalnia... - Na wszystkie nimfy! Tracimy moc.
- Wsysa nas! - Co możemy zrobić?
- Zaparzyć herbatę. - Świetna myśl.
Na Neptuna! Stoimy.
- Może wezwać pomoc drogową? - Nie ma tu dróg.
To podwodne bezdroże...
Znam się trochę na silnikach.
Czy to jest silnik?
- Nie wiesz, jak wygląda silnik? - Oczywiście, że wiem...
- I co myślisz? - Myślę, że się oparzyłem.
- Spójrzcie! - Kto to może być?
- Nikt. - Nawet wygląda na Nikogo.
- To tubylec. - Zapewne z plemienia Niktów.
- To już coś. - Pokażmy mu silnik.
Nie pokazuję byle komu.
Przecież to Nikt.
Joński, dorycki, grecki, marsjański - tu Atlantyda, tu Koń Trojański...
Ad hoc i qui pro quo, że hej - im więcej czytam, tym wiem mniej.
- Gdzie my jesteśmy? - To iście sokratejskie pytanie...
- Kim pan właściwie jest? - No właśnie: kim?
Doktor nauk?!
Jestem słynnym fizykiem, poliglotą-klasykiem.
Botanikiem, satyrykiem, pianistą i dentystą.
- Ale marnym poetą... - Czyżby głos krytyki?
- Może to kontestujący młodzian? - Albo zgrzybiały starzec?
Ja miałbym być zgrzybiały?
- Mówi pan po angielsku? - Tak. Nawet po staro-angielsku.
- A po nowo-angielsku? - Nie jestem pewien.
On wie tak wiele, że nie może tego zapamiętać.
- Może pokażemy mu silnik? - Ciekawe, czy on wie, co to jest?
Stereofonia, turbo-propeler, ten motor ma wyraźny feler.
- Naprawił! - Wspaniale. Dalej w drogę.
Muszę popiersie swe popieścić i zacząć kilka nowych powieści...
Dlaczego mówi pan do rymu?
Bo proza prozaiczna jest - gdy mówię prozą, gubię sens.
Ad hoc i qui pro quo, że hej - im więcej czytam, tym wiem mniej.
Popatrzcie!
To przypisy do mojej książki.
Ja sam je sobie przypisuję, a przypisując - recenzuję.
Co w głowie, to w nogach...
- Pańskie recenzje są przychylne? - Nie wiem. Nigdy ich nie czytam.
Jak się mówi o takich facetach?
- Na pokład! - Płyńmy Gdzieś!
- A co z nim? - On i tak goni w piętkę.
Biedaczysko...
Ringo robi się sentymentalny.
A może zabierzemy go ze sobą?
Może pan jechać z nami.
Zabralibyście pana Nikta?
Tak. Popłyniemy Gdzieś.
Prosimy do luku.
Luk to raczej dziwne słowo, wiktoriańskie - ręczę głową.
Ostatnio wzrasta jego użycie, ja sam dowiodę tego niezbicie.
- To jest luk. - W rzeczy samej.
- Załoga! Cała naprzód! - Naprzód!
- Jak tu cicho... - Co zrobimy?
Dokładnie to sprawdzimy, i śrubokrętem naprawimy.
O czym on mówi?
O zwykłej gumie do żucia i odrobinie wyczucia...
Nie mogę jej zatrzymać!
PO - pośpiesznie! MO - momentalnie!
CY - do widzenia...
- Straciliśmy łódź. Na dobre. - Albo na jeszcze gorsze...
- Tak mi przykro... - Przynajmniej silnik już działa.
- Gdzie my jesteśmy? - To wygląda na wzgórki.
- Jakie znów wzgórki? - Postawione na głowie.
- Idziemy! - Przecież idę...
- Czuję powiew. - Zbliżamy się do Morza Dziur.
Może zapytamy o drogę?
- Przepraszamy... - Jak dojść do Pieprzolandu?
Dziękujemy.
Ile tu kurzu...
Skąd się tu wziął?
To nie proszek, to nie kurz, to przyprawa jest - i już!
Zgadza się. To pieprz.
Jest tu ktoś?
- Gdzie my jesteśmy? - To chyba Morze Dziur.
Przypomina Blackburn w Lancashire.
- O kurczę... - Ile tu jest dziur?
Dość, żeby zapełnić Albert Hall.
Fred wspominał, że Morze Dziur poprzedza Morze Zieleni.
Ale która z dziur tam prowadzi?
Teza, antyteza i synteza prowadzą do implikacji...
Jeremy. Znasz się na dziurach?
Nie ma dziur w mej edukacji!
- A więc nie jesteś dziurologiem... - Szkoda. Co teraz zrobimy?
Podejdźmy do tego empirycznie.
- Właśnie. Ja też tak chciałem. - Robi się coraz lepiej...
- Poszukajmy razem Morza Zieleni. - Z Morza Dziur do Morza Zieleni...
Los nasz niedługo się odmieni, na horyzoncie - Morze Zieleni!
Mam dziurę w kieszeni.
A gdzie jest Jeremy?
- Przed chwilą tu był. - Ale go nie ma.
- Może wyskoczył za burtę? - Niemożliwe. To nasz kumpel.
Jeremy - gdzie jesteś?
Pieprzoland!
- Jaki wyblakły... - Zmatowiały.
- Bezbarwny. - Monotonny.
- Nareszcie bezpieczni... - To nie koniec naszych przygód.
To przypomina wędrówki Ulissesa.
W tych jabłkach jest oko.
Panie Burmistrzu! Udało się - wróciłem!
- Kto to jest? - Nasz Burmistrz.
Ale zesztywniał... Proszę się rozluźnić!
Nawet najkrótsza piosenka przywróci mu życie.
Zaśpiewajmy...
Czyżbym słyszał muzykę?
Czy to mój młody Fred?
Tak, panie Burmistrzu!
Jasne metronomy!
Sprowadziłeś pomoc?
Tak. Proszę spojrzeć.
Święte pizzicato!
Wasze twarze...
Są niebrzydkie, prawda?
...przypominają oryginały.
Bo to my - we własnej osobie.
Mówimy o Orkiestrze Klubu Samotnych Serc Sierżanta Pieprza.
Dziwna nazwa - nie słyszałem o tym zespole.
Podszyjecie się pod nich i wywołacie powstanie...
Gdzie wasze instrumenty?
- Pochłonęło je okrutne morze... - Morze Okrutników.
Zdobędziemy inne instrumenty.
Smutasy zarekwirowały wszystko, z czego można wydobyć dźwięk.
Tak bardzo nie cierpią muzyki?
Kurczą się na sam dźwięk!
Czas, żebyśmy i my się skurczyli...
On przypomina mojego nauczyciela od angielskiego.
Krzyczcie nieco ciszej!
- Co zrobimy? - Wmieszamy się w tłum.
Gotowi? No to mieszamy się...
- Jaka ładna estrada. - To tam trzymają instrumenty.
Cicho, cicho...
- Droga wolna. - Teraz albo nigdy!
- Jak tam dojdziemy? - To łatwe. Za mną.
Głupcy!
- Ciemno tu, czy mi się zdaje? - Ciszej!
- Zobaczcie, co znalazłem. - Mundury!
- Bardzo eleganckie... - Eleganciusieńkie...
- Jak wyglądam? - Klawo. A ja?
Złe wieści: jesteśmy otoczeni.
A niech to licho... Miliony Sinych Smutasów!
- Otaczają nas... - Kryć się!
- Myślicie, że nas słyszeli? - Mam nadzieję, że nie...
- Co mówisz? - Dobry plan.
Patrzcie! Wszyscy śpią.
Wyglądają milutko, kiedy śpią - tak samo jak ludzie.
- Zbierajmy się stąd. - Na paluszkach...
Na paluszkach wśród Smutasków...
Nie ma nas!
Spokojnie. Ani śladu Smutasa.
- Nawet małego Smuteczka? - Nawet Smuteczka-Dołeczka.
- Patrzcie: śniadanie. - Umieram z głodu...
Uwaga!
Za mną marsz! Raz, dwa, trzy, cztery...
- ...raz, dwa, trzy, cztery... - Pięć!
Pięć?
- Za mną marsz! Raz, dwa, trzy... - Cztery.
- Raz, dwa, trzy... - Cztery.
- Raz, dwa... - Trzy.
- Trzy? - Dwa.
- Dwa? - Jeden.
Jeden?
Czy wy aby jesteście Sińcami?
Nie wyglądacie mi na Sińców...
Spadamy stąd!
Udało nam się.
Przygotujcie instrumenty.
- Zaczynamy na "sześć": - Raz i dwa i trzy i cztery i pięć...
- Możemy zacząć na "trzy"? - Zgoda. I raz i dwa i trzy...
Cudownie być tu z wami, uroczą mamy noc...
Jesteście tak wspaniali,
że chcielibyśmy wszystkich was do domu zabrać stąd...
Nadchodzi od wzgórz...
..słodki dźwięk muzyki.
Kto za to odpowiada?!
Rymski-Korsakow?
Guy Lombardo?
Przyjacielu...
Pamiętaj, że niebo jest niebiesko-sine...
Sinica - do broni!
Kto? Kto?
Jesteś, moja Rękawiczko-Latawiczko...
Pokaż, co potrafisz. Daj im popalić...
Zniszcz ich! Zgliszcz ich!
Masz moc si-ni-szczy-cielską...
Łyżeczkę paskudztwa, Wasza Siność?
Rękawica-Latawica!
Latawica? Kochanica!
Ale z niego spryciarz...
Otwórz usta. To nie boli.
Spryciarz pełną gębą.
To proste - wystarczy miłość.
Rękawiczka-Miłośniczka...
Wyjąłeś mi to z ust, John.
Uwaga!
Wyobraźnia płata nam figle...
Patrzcie! Złota wielorybka?
W Pieprzolandzie wszystko jest możliwe.
Ale to nie jest akwarium.
- To słój firmy "Blue-Glass". - Na pewno z Kentucky.
- Coś w nim jest... - Czterech facetów.
- Co oni tam robią? - Grają sobie a Muzom.
- To przecież my! - My jesteśmy tutaj.
To Orkiestra Klubu Samotnych Serc Sierżanta Pieprza!
Zdumiewające podobieństwo.
Sądzę, że należy sięgnąć po teorię Einsteina.
Ci ludzie w słoju to my sami -
zatrzymani w czasie i przestrzeni.
Tak powiada słynna teoria względności.
Nietrudno ją wyjaśnić na przykładzie...
- John! Pomyśl, jak ich wydostać. - Może zbić szkło?
Jest odporne i na bicie, i na Beatlesów.
Masz bębny? Mógłbyś zabębnić.
- Nie mam... - Sprawdź w kieszeni.
Mam w kieszeni dziurę - ciekawe, czy jeszcze działa?
Zwracamy honor, Ringo - jesteś po prostu genialny.
Wiem, wiem...
- Wygląda jak kolorowy telewizor. - Albo jak kryształ.
Krystalizują się.
Jak się masz, bracie?
- To nasze lustrzane odbicia. - Zgadza się.
- Jesteś moją podświadomością? - Jestem twoim alter ego.
Panowie: czeka nas walka.
Zawrzyjmy więc braterstwo broni.
- Do dzieła! - Do działa!
Beatlesi do bitwy! Do ataku!
Otoczyły nas buldogi...
Jeremy? To naprawdę ty?
Nie wiem i na nic wykręty: skonfiskowano mi dokumenty...
Wystarczy - to ty.
Do roboty! Toczy się bitwa.
Czy w ratowaniu tej krainy konieczne będą rękoczyny?
Strażniku! Ty Siny Smutasie...
Raz lewy prosty, raz sierpowy, poprawić prawym - Smutas gotowy.
Chodź, Ringo.
Wracajcie! Do ataku, Smutasy!
Nacieracie w odwrotnym kierunku! Naprzód - z powrotem!
Królestwo za konia!
- Rozerwę cię na kawałeczki... - Naprawdę?
- Zrobię z ciebie siną kiszkę... - Nic z tego.
Zaraz się przekonamy!
To, w rzeczy samej, nie przelewki, muszę poszukać skutecznej śpiewki:
Tutaj, gdzie trawa nie jest duża, wyrasta z różu... różowa... róża!
Różowy nos?
To twoje ostatnie słowa...
To co dziś sine, smutne, brzydkie niechaj rozkwita, niechaj kwitnie!
Od początku czułem, że pan Nikt to naprawdę Ktoś.
Masz rację.
Siniaki! Przyłączcie się do nas!
Rozchmurzcie się! Rozweselcie! Co wy na to?
Tak jest, Wasza Siność... To znaczy: Wasza Jaskrawość!
To już nie jest siny świat -
gdzie my znajdziemy spokojny kąt?
W Argentynie?
Chcecie do nas dołączyć?
- Chcemy? - Nie.
To znaczy: Tak! Wasza Jaskrawość...
Piękny jest świat. Świat nie ma wad.
A melancholia - na mój gust -
to nic smutnego, zwykły blues...
Nie mówiłem ci tego, ale można być sinym... ze szczęścia.
- Wpadająca melodia. - Nie może mi wypaść z głowy.
- To rusz głową. - Miałem dość ruchu.
- Ale zabawa była przednia. - Zostały nam pamiątki: silnik...
- Ja mam napis: LOVE. - A ja mam dziurę w kieszeni.
A właściwie pół - pół dziury dałem Jeremiemu.
- Co on zrobi z połową dziury? - Naprawi i przestanie się martwić!
- Spójrzcie na Johna. - Co widać? Sine Smutasy?
Ani śladu Smutasa w całym kinie. Czas na finał!
- Co proponujesz? - Zaśpiewajmy.